در قابی خارج از اینجا ...

از خلیج بنگال گرفته تا جنگلهای استوایی

از ابرها تا چترها و ببرها

از فیل ها گرفته تا میمونها و لیدی Boy – ها

این جغرافیا ریخته است همه ی نقشه هایم را به هم

کوکم به ساعت بانکوک / جورم با هزار وصله ی ناجور

و زمان از من پیشی گرفته است

بی آنکه بتوانم باور کنم کسی بتواند اینقدر در خوابهایش تکثیر شود

که بیداریش را انکار کند

مرزها به ارزها پل میزنند / رنگها به پرچم ها

و آزادی ماموریست که به هر کس دلش بخواهد دستبند میزند

بودا در معابد و مجسمه ها و نیلوفر بر آب جاریست

و من در سنگری از باورها و ناباوریهایم دارم پاتک میخورم

: میخورم به سلامتی  ِ خودم که همه چیز را از دست داده ام

میخورم به سلامتی ِ دختران << تای >>* که در رقص ها و آوازهایشان مرا تخدیر می کنند

میخورم به سلامتی ِ در و دیوار که شاید از پنجره سر در بیاورم

حرفی برای گفتن / طرحی برای از نو در انداختن – ندارم

سرم میخورد به سقف

از بس که شیشه ها کف بالا می آورند

و در قابی خارج از اینجا

دلفینها و فیل ها و میمونها

از من عکس میگیرند

و من هرگز نمی توانم باور کنم

کسی بتواند اینقدر شرطی شود

که ادای خودش را در بیاورد

 

                                                                             بانکوک

                                                                             27/6/87

 

* تای به مفهوم آزادی و نام بومی ِ کشور تایلند است

جنوب برمودا

 

 

می کشد مرا چشمت تا فراسوی رویا

تا جزایر غربت ، تا جنوب ِ برمودا

تا خود ِ خود ِ تردید ، جاذبه ، جنون ، تبعید

تا هزار و یک آیا ، تا هزار و. یک امّا

برزخی پر از رخوت ، بی قراری و آشوب

یک نفر در آیینه می شود مرا حاشا

بعد از آن همه غفلت ، بعد از آن همه نکبت

من دوباره برگشتم  ، از خودم ، همین حالا

من همین که می بینی آدمی شبیه تو

آدمی شبیه خود ، آدمی که بی حوا !

سایه ی خدایانی از قبایل رومم

من ، نه زنگی ِ زنگی ، من  نه قیصر و کسری

یک رسول ِ بی اعجاز ، بی صلیب و بی تسبیح

بی ستاره ، بی فانوس تا همیشه تا فردا

بی بهشت و بی دوزخ ، مومنم به کفر خود !

اشهد ِ نگاه ِ تو ، لا اله الا الله !

پیش روی من خورشید ، یک تداعی مجهول

یک دریچه ی مسدود ، رو به  وسعت دنیا

□□

قصّه ی هبوط ما ، یک دروغ موروثی است

قسمت ِ شما و ما ... اجرکم مِن عند الله

 

 

در این غزل ...

 

 

در این غزل به شکل شما تو شرمنده می شوم

خط می خورم دوباره ، ولی خوانده می شوم

 

خط می خورم به جرم ِ سرودن ، از آسمان

وقتی از عمق ِ خاک فرا خوانده می شوم

 

می میرم از نبودن ِ تو ، در ادامه ام

تیر خلاص می خورم و زنده می شوم

 

مثل کسی که می رود از خود به ناکجا

کم کم من از بهشت خودم رانده می شوم

 

می ـــ می روم به سمت ِ کسی که نیامده ـــ

تلفیقی از گذشته و آینده می شوم

 

در این قمار پر کشش ِ مرگ وزندگی

برگ ِ برنده دستم و ... بازنده می شوم

 

 

                                                       

                                                سعید عاشقی - شهریور ۸۶

 

 

ارمنستان

تقدیم به احمد دافعی

 

 

 رقص ِ میله ها

 

 

 

 

به ساعت تاخیر / چیزی نمانده به پروازم

 

تا با آوازی که از ناقوس ها برمی خیزد

 

فرو بنشانم خودم را رو-به روی دختری که با

 

موهای بلوند به رقص می اندازدم

 

می اندازدم از پس و پیش میله هایی که از اندامش بالا

 

می روند – بالاتر – بالا – لاتر ...

 

□

 

ا ُ پرا میدانی است به وسعت صدا / جایی که انسان

 

به قدر خواستن و نتوانستن پاپس می کشد از رویاهایی که

 

حقیقت را تحلیل می روند

 

می روند تا آنجا که نه منی می ماند و نه ما / تا آنجا که مردی

 

به زبان بیگانه مرا به همسرش دعوت می کند

 

به ساعت six/ به دقایق sex/

 

به وزن درام* و دلار و هر قدر که دلت بخواهد ...

 

□□

 

هنوز مانده به رفتن

 

اجمیازین *

 

اسبش را زین کرده است تا مرا برساند به خودش / به مسیح 

 

به قداستی پیرامون بکارت

 

پیش از میلاد و پس از تعمید

 

به رسم پدرانی که زبان مادریشان را نمی فهمند

 

زمان ناتمام است و زبان ناتمام تر

 

نه ودکا دردم را درمان است و نه خیابانهایی

 

به سبک چمهوری و بورژوا بازی

 

رفته رفته شب می شوم در تصویرهای بی قاب

 

در دور بین های بی مدار  /  در فاحشه های بی مرام

 

در درام

 

 در تراموایی به نام ِ هوس

 

در دختری که آبی تر است از چشمهایش

 

و نامش ترجمه است به توهّم  عشق

 

اینجا نه ودکا دردم را درمان است و نه

 

 

کلوپ هایی به رسم شبانه

 

به ساعت تاخیر / جا میمانم در خاطره ی آدم ها یی که

 

از عریانی ام بالا می روند از پس و پیش میله هایی که واقعیت را تحلیل می کنند

 

 

 

                                          سعید عاشقی ____ ایروان    مرداد 86

 

 

 

·                               ejmiazin  =  " یگانه فرود آینده " نام کلیسایی است در نزدیکی ایروان

·                               Deram = واحد پول ارمنستان

که امروز روز ...

 

 

به بهشت می روم

به جهنم

به جایی که نمیدانم کجا و چه وقت

به جایی که تو نیستی و هستی / از من ساقط می شود 

 

به جایی که شعر از من جا می ماند و

انتظار از شما

] نه/داشتم [

 

به دیروز می روم

 

به خیال تو   و ما نکن های محال

                   پرواز تو  و رویاهایی زلال

 

که امروز ، روز ِ زن است

                    و زن شبیه جمعه است به ساعت ِ غروب

                    و مادر چقدر شبیه خدا     به وقت اذان

 

  به نماز قضا می شود

به سجاده  بیمار

 

به چادر دچار / به نجابت مریم

به قنوت پرنده

 

و پر می گیرد از دستهایم تا رب العالمین

  چرا که بهشت زیر پاهای اوست

 

چرا که بهشت جایی است حوالی خواب هایم و

                                 لالا یی هایش

                                 و کودکی هایم

 

آغوشش

 

دستهایش                  و رخت های روی بند

 

سرفه ها  و نفس تنگی هایش

            و حلقه های دود سیگار من

 

به بهشت می روم / به بهشت  ِ ، زهرا

 

حوالی پنجشنبه های صلوات و

                          جمعه های فاتحه

 

                زیر همین سنگ ِ مزار

که خیس ِ خیس می شود

 

         چشم هایش از اشک های من

 

دور باطل

 

کار اول :

 

                                                            ت...

 

                                          تو اخم می کنی و من همیشه می خندم

                                           تو نذر می کنی و من دخیل می بندم

 

                                         تو دور می شوی و می روی به دریاها

                                         تو دور می شوی و ... من هنوز پابندم

 

                                        فرار می کنی از من ... چقدر می ترسی

                                          نترس خوشگلک من – نترس دلبندم

 

                                            خیال می کنی آیا روانی ام ؟ شاید

                                          خیال می کنم اما – نه شرط می بندم

 

                                          که  اشتباه گرفتی مرا به جای خودت

                                          درست مثل کسی که به تو همانندم  

 

                                         عمیق می شوم حالا به عکس و آیینه

                                          سه سال میشود انگار از تو دل کندم

 

                                                              ***

                                          وفکر میکنم حالا که آخر خط ام  

                                      مرا به اصل -  به اصل خودم  بپیوندم

 

 

 

               سعید عاشقی

 

  

 کار دوم :

                                                       دور باطل   

 

                             ناگهان شاعر از خودش افتاد ، مثل سیبی از درخت انگار

                             قصه پایان گــــرفت ، اما من - بـــدم آمد از همه ، این بار

                             من بدم آمد از همان اول ، از ستاره و سیب ، از ... حــتا

                             من بدم آمد از خودم به خدا ، اَه ! برو دست از سرم بردار

                             - دِ برو لعنتی ! چه میخواهی؟ آخراز جان من - رهایم کن

                             به ستوه آمدم از این بودن - به ستوه آمـــدم از این تکرار

                                                        []

                             قصه ی سیب و آدم و حوا ، نقـل قولی همیشه تکراریست

                             من به جای تو-تو به جای من،استخوان لای زخممان نگذار

                             ما هبـــوطی تر از خود حـــوا ، در هیاهـــوی غــفــلت آدم

                             مانده ایم بین بودن و رفتن ،در پس و پشت این همه دیوار

                                                      [][]

                            روی سطح سپید این کاغذ ، سـایه ها صف کشیده ان حالا

                           عصبی و کلافه و مشکوک ، خط خـطی میشوند این اشعار

                                                    [][][]

                           ظاهراً دور - دور باطل نیست ، باید این اتفاق می افتـــــاد

                           مثل شاعرکه از خودش افتاد،شکل سیبی که ازدرخت انگار

 

                                                  سعید عاشقی

انسان دشواری وظیفه است

 

باز مثل همیشه تنبلم ، باز مثل همیشه بیکار و کلافه ام که : فرصت انجام کارها را ندارم و به قول یک فیلسوف: « آدم های بیکار سرشون از همه شلوغ تر است ».

بسه دیگه زیاد از خودم بد گفتم هر چند واقعیته ، واقعیتی که از خیال خیلی ها جز خودم عبور کرده و ...

بگذریم امروز دوشنبه 12 فروردین 86 و من هنوز به خیلی ها سر نزدم و هنوز به خیلی ها عید رو تبریک نگفتم و هنوز ...

از این جهت عذر می خواهم و امیدوارم که از من دلخور نباشید!

با پرویی تمام از همه ی دوستانی که به وبلاگم سر زدند و منو از نظرات خوبشون بهرمند کردند معذرت       می خوام. امیدوارم لااقل در سال جدید بتونم سپاسگذار توجهات و محبت های شما باشم و بتونم به عنوان یک دوست – یک شهروند مجازی و... عمل کنم.

 

« بهار با تو درختی است بی نهایت سبز

دریغ و درد از این بادهای پاییزی »

 

 

 

برای فروغ ...

                                           بی چراغ و دریچه

 

 

 

 

حال چند سالی میشود که

من دارد می آید اینجا کنار شما

و تنها بر میگردد آنجا  ¬    کنار قبر ایرج میرزا

وسیگاری میگیرند و /  عکس میگیرد از عکاسانی که دست جمعی سوژه میشوند و ...

 

تو از میان قاب لبخند میزنی به ازدحام این همه کس که

بی کس و دریچه و چراغ _ نیامده , میروند سراغ خودشان

از بس که این روز ها بد جور شاعرند

و با سنگ الفاظ یکدیگر را سنگسار میکنند

 



 

امروز بیست و چهارم بهمن است و همه چیز رو به راه ...

<< کامیار >> هنوز نقاشی میکشد / << پوران >> در ابتدای تو به انتهای خودش می اندیشد

<< بامداد >>به جست و جوی تو در چار راه فصول _ دوره میکند هنوز شب را و ...

پنجره ها برای دیدنت کور میشوند به عصا

و معجزه اتفاق می افتد / روی سنگ یکی از همین گورها ...

_ همه دارند ایمان می آورند به

پرنده ای که پروازش را از یاد برده

به << جنازه های مصلوب >>/ به << کسی که مثل هیکس نیست >> / اما ...

 



 

رژ های لب زدی / سایه های سر زده

رنگ های مو شده /

اندام های مانتویی / من _ های بی تویی

تو _ تویی / و این منم ____ تنها / در انزواتی این خاک / که هر سال ِ

تکرار میشوم در گوشه ای از << قبر >> _ << ظهیرالدوله >>  _ << رهی>>   یا << بهار>>

 



 

آدم ها اینجا چقدر شاعرند / شاعر ها چقدر سیگاری /

سیگار به سیگار / روشن میشوم / توی ذهن این << خانه ی سیاه >>

مثل << لامپ  الله >>

و من چقدر دلم میخواهد  بزنم << لامپ الله >> را بشکنم

تا شاید دیگر کسی خط نکشد زیر این واژه ها که بوی تو را میدهد

تا شاید این بار<< بی چراغ و دریچه >> نیاید کسی به دیدار تو

که بی چراغ نیز از همیشه پر << فروغ >> تری

 

 

 سعید عاشقی

                                                                                                     

کقشهایم کو ؟

با این راه و

پاشنه هایی که داری، تو

- نه یاد « آشیل » می افتم و

نه ذهن « جاده » منحرف ...

چرا که « فلینی » هنوز توی راه است و

« اسفندیار » چشم به راه

              * * * *

با آن گیتاری که ندارم / آن قدر دوستت دارم

که حتی« اسپانیا » به رقصم می اندازد

رقص های پا / کفش های تا به تا

که جفت می شوند / از ملکوت خدا ...

              * * * *

با این شعر نا تمام / میان بر میزنم

به جایی که نمیدانم کجا / به « خانه ی دوست »

یک قدم مانده به شما

که فیلمش را « کیارستمی » سروده است و

کفشهایش را « سهراب » سر به هوا

 

شعری برای خودم

افتاده است ، کنار خودش ، آرمیده است

شاید که مرده است؟ نه رنگش پریده است

سوزن ، سرنگ ، آب مقطر و زرورق

عفریت مرگ دور وجودش تنیده است

در خلسه ای غریب و از فرط نئشگی ...

حس میکند به آخر دنیا رسیده است

این بار هم شبیه همیشه تکیده ، منگ

چیزی به جز سراب و توهم ندیده است

نا گه صدای زخمی زن ، توی گوش او

بغضی عجیب توی گلویش دویده است

:هی! با توام ، عوضی ، بچه شیر خشک

میخواهد و هنوز!!٬ صدا را شنیده است

یک قلک شکسته و چند سکه ، اسکناس

از جا بلند میشود اما تکیده است

زن کودکش گرسنه و هی ... ونگ میزند

پولی که مرد برده و افیون کشیده است

تقسیر من چه بود خدایا که زن شدم

تقصیر کیست ؟ قصه به اینجا رسیده است

کبریت و نفت و رقص غم انگیز شعله ها

تعبیر قصه ایست که زن خواب دیده است